Sommige verhalen blijven zich ontvouwen, rustig en prachtig.
Dit verhaal begon jaren geleden. Met hun trouwdag. Het ging verder tijdens een zwangerschap, gezinsmomenten en haar bedrijf. En nu bracht het me weer naar hun huis, dit keer om het kleinste hoofdstuk tot nu toe vast te leggen. Hun pasgeboren baby, precies daar waar alles al vertrouwd aanvoelt.
Thuis een baby fotograferen geeft een gevoel van ontspanning dat je elders moeilijk kunt evenaren. Het licht valt zoals het altijd valt. De bank kent hun vorm al. De kamers hebben hun eigen ritme. Er is geen haast, je hoeft je niet aan te passen aan een nieuwe omgeving. Je volgt gewoon het ritme van de dag.
Fotosessies thuis bieden ruimte voor echte momenten. Voedingspauzes ontstaan dan vanzelf. In dit geval vloeiden de momenten van borstvoeding naadloos in de sessie over; rustig, intiem en ongedwongen. Het soort foto’s dat eerlijk aanvoelt, omdat er niets hoefde te worden voorbereid of in scène gezet.
En dan is er nog al het andere dat bij thuis hoort. De hond van het gezin die zich nieuwsgierig en opgewonden dicht tegen je aan nestelt en zonder dat je erom vraagt een plekje in het verhaal inneemt. Deze details zijn belangrijk. Ze maken deel uit van de herinnering, ook al besef je dat nu nog niet.
Bij een fotoshoot met een pasgeboren baby thuis draait het niet om perfectie. Het draait om het moment zelf. Om het vastleggen van het leven zoals het is, op de plek waar het daadwerkelijk wordt geleefd.
En dat ik keer op keer word uitgenodigd om hun verhaal te vertellen… Dat is iets wat ik niet zomaar terzijde schuif.
