Een aanzoek in Parijs
Het was zondag 1 december 2024, 8 uur ’s ochtends. Ik haastte me naar de TGV naar Paris Nord, volledig beladen met mijn camera-uitrusting.
Ik voelde me een beetje als Emily in Paris, maar dan zonder de modieuze outfits. Ik was een vrouw met een missie. Een missie om een huwelijksaanzoek te fotograferen in de stad van de liefde, zonder dat de vrouw in kwestie me zou opmerken.
De man die het aanzoek deed – laten we hem Q noemen – had één ding heel duidelijk gemaakt: ik mocht op weg naar de afgesproken plek absoluut niet in hun gezichtsveld terechtkomen. Dat zou geen sinecure worden. De vrouw – ik noem haar M – kent me goed. Het zou dus heel vreemd zijn als ik toevallig precies op datzelfde moment met mijn camera door Parijs zou slenteren.
Met andere woorden: ik zou me moeten verstoppen. Goed en wel.
We deelden onze live-locaties via WhatsApp, wat ontzettend handig bleek te zijn. Op de kaart zag ik plotseling hun kleine stipje recht op me afkomen, terwijl ik zelf nog niet eens op de juiste plek was. Omdat er geen menigte was om me achter te verschuilen, had ik geen andere keuze dan achter een boom te springen en Q in paniek een berichtje te sturen met de boodschap dat hij onmiddellijk van richting moest veranderen. Gelukkig deed hij dat. Crisis afgewend.
Toen ik eindelijk bij het ontmoetingspunt aankwam, een kleine steiger bij Pont Léna, wist ik meteen dat er iets niet klopte. In enorme letters, gevuld met rode rozen, stond daar duidelijk „MARRY ME“ te lezen. Paniek. Ik belde Q meteen, want ik was er voor 99% zeker van dat hij hier niets mee te maken had. Een heel kort telefoontje bevestigde dat.
Het was overduidelijk: elk moment kon er nog een stel opduiken met precies hetzelfde plan.
Een beetje versuft ging ik op zoek naar een nieuwe plek, terwijl Q probeerde M nog even van de pier weg te houden. Ik liep door tot ik een plek vond die aan mijn basisvereisten voldeed. Achter me: vuilnisbakken, geparkeerde auto’s en een hek. Niet ideaal. Voor me: een lege pier met een prachtig uitzicht op de Eiffeltoren. Gezien het gebrek aan tijd was dit het beste wat ik kon krijgen. En eerlijk gezegd waren die auto’s perfect om me achter te verschuilen.
Triomfantelijk stuurde ik de nieuwe coördinaten naar Q en ging snel achter een auto staan, in afwachting van hun komst.
En de rest is geschiedenis.
Gelukkig ging er verder niets mis, hoewel M me net iets te vroeg zag, precies op het moment dat ik van achter de auto tevoorschijn sprong terwijl Q nog naar haar toe liep met de ring in zijn hand. Maar dat maakte niet uit. Ze begreep meteen wat er aan de hand was, en de tranen stroomden onmiddellijk over haar wangen. Niet alleen voor M trouwens: ik had zelf ook moeite om ze in te houden. Ik ben nu eenmaal een emotioneel type.
De rest van de dag vloog in een warme, gelukkige roes voorbij. We hadden tijd genoeg, dus bezochten we enkele van de meest iconische plekken van Parijs: Montmartre, het Louvre, het Palais Royal, de Sacré-Cœur, typisch Parijse cafés en nog veel meer. Het was de perfecte gelegenheid om foto’s van ons samen te maken die je normaal gesproken niet in de fotogalerij van je telefoon terugvindt.
Want laten we eerlijk zijn: met Parijs op de achtergrond krijgen foto’s net dat beetje extra, nietwaar?
